Het mag in de krant! Het is zeven uur als Floor door onze kamer heen scharrelt op zoek naar haar toilettas. Ze is al meer dan een uur wakker terwijl wij nog keihard in een comateuze toestand verkeren. Gewoontegetrouw ben ik wakker zodra ik mijn ogen opendoe. Frau Janssen daarentegen heeft beduidend meer moeite met het proces genaamd wakker worden. Wakker worden moet echter, we hebben namelijk een missie of beter gezegd, twee missies. De eerste is vrij eenvoudig: een hoofdeksel bemachtigen voor ondergetekende. Te veel zon is namelijk niet al te best voor het kale bolletje. De tweede missie heeft een verhaal. Sinds jaar en dag dragen San en ik dezelfde reiskleding. Dat betekent niet dat we als een soort ANWB-koppel op vakantie gaan. Nee, reiskleding is onze standaard set van kleding die we op de eerste en laatste reisdag van de vakantie dragen. Dit geldt met name voor onze blouses, deze gaan al ettelijke jaren mee en zijn natuurlijk aan slijtage onderhevig. Van mij blouse heb ik onder toeziend oog van Floor thuis al afscheid moeten nemen. Met pijn in het hart dat wel, de blouse heeft me vele jaren begeleid op vakantie en draagt net zo veel jaren aan herinneringen met zich mee. Bij San is het een ander verhaal. Zij heeft ook deze vakantie haar blauw-wit geruite blouse gewoon weer aan. Als we op Brussel Airport genieten van een biertje valt het me in ene op: een flinke scheur in de stof ter hoogte van haar elleboog. Nadere inspectie leert dat de stof ook op haar andere elleboog gescheurd is. Als ten slotte blijkt dat de naden op haar schouders ook verdwenen zijn is de keuze snel gemaakt. De blouse gaat uit en maakt plaats voor de trui die ze een paar uur later in het vliegtuig zal kwijtraken. De missie is dus simpel, één hoofdeksel, een blouse en een trui!

We besluiten daarom het eerste deel van de ochtend door te brengen in een shopping mall, het Chinese World Shopping Mall. De Chinezen blijken behoorlijk trots te zijn op hun shopping mall. Met name het feit dat merken als Rolex, Prada, Louis Vuitton en Gucci hier hun winkels hebben maakt indruk… Goed, onze missie dus. Lang verhaal kort: wel een hoofddeksel maar geen trui of blouse. Het winkelcentrum is weliswaar groot (en nieuw) maar zorgt niet voor een dusdanige ervaring dat we er uren willen doorbrengen. Als we wat etages hebben bezocht en een koffietje gedronken hebben, is het tijd om weer te verkassen. Wel nog even via de 7-Eleven voor een paar flessen water die we vanmiddag ongetwijfeld nodig hebben tijdens onze excursie.

Keurig op tijd staat onze chauffeur in de lobby van ons hotel te wachten om ons naar ‘De Muur’ te brengen. De rit naar ‘The Great Wall of China’ zal tussen de twee en drie uur bedragen en heeft vooral te maken met de tijd die nodig is om uit de stad te komen. Voordat we goed en wel de stad verlaten hebben zijn we inderdaad al een dik uur verder. Zodra we de stad uit zijn rijden we een tolweg op die verder weinig interessant is. Reden voor de dames om een uiltje te knappen.
Aangekomen bij het startpunt van de excursie bespreken we met onze chauffeur, die meer dan voldoende Engels spreekt, wat de opties zijn. De eerste optie die we hebben is vanaf het dorpje wandelen naar de muur. Een wandeling die ongeveer een uur in beslag zal nemen. De tweede optie is om met een kabelbaantje naar boven te gaan. De middag is al een heel eind gevorderd maar de temperatuur bedraagt nog steeds drieëndertig graden. Daarnaast blijkt de wandeling naar de muur een behoorlijk pittige te zijn met behoorlijk wat hoogte meters zodat de keuze eigenlijk geen keuze meer is. We gaan met de gondel naar boven. Na een klein kwartiertje in de hermetisch afgesloten gondel die meer weg heeft van een sauna met uitzicht, bereiken we het startpunt van onze wandeling. Na een minuut of tien lopen openbaart zich De Muur in al glorie voor ons. Wow, dat is wel een hele lange muur…

Voor de nerds onder ons: We zijn in Jinshanling waar de kabelbaan ons naar de Xiaojinshan Toren brengt. Een venijnig klimmetje brengt ons in het torentje. Ik voel even aan mijn bovenbenen, als dat maar goed gaat vandaag. Het hoogteverschil vandaag is behoorlijk en er zal veel geklommen en gedaald moeten worden. In het torentje hebben we de keuze. Slaan we linksaf of wordt het rechtsaf? Helemaal achterlijk zijn we niet en dus hebben we beneden in het dal een foto gemaakt van de route. Die foto laat niets aan duidelijkheid te wensen over, we moeten rechtsaf. In de toren hangt diezelfde kaart maar dan andersom en daarmee slaat de twijfel toe. Zouden we toch linksaf moeten? “We stick to the plan” en kiezen voor rechtsaf. Toch? Of toch naar links? San weet het zeker, we moeten rechtsaf. Aldus geschiedde… Onderweg toch nog maar een keer vragen aan een Chinees gezinnetje. De man van het gezin wil ons graag helpen en toont ons zijn telefoon met daarop een kompas. “Da ge bedankt zijt da witte, maar ik ben geen padvinder… Dus wat heb ik nou aan een kompas.” Gelukkig komt een tweede stelletje assitentie verlenen. We krijgen de bevestiging die we nodig hebben, we zitten op het juist spoor. Daarmee kan het grote genieten beginnen! Dat genieten betekent vooral achterom kijken. We lopen tegen de ondergaande zon in. Als we achterom kijken is het licht geweldig en met iedere stap die we zetten en met iedere seconde die verstrijkt wordt dat licht alleen maar mooier. Het stuk Muur waarop wij lopen is geen moment recht. Kortom een voortdurend klimmen en dalen, veelal op traptreden die niet heel makkelijk lopen. In combinatie met de temperatuur (het wil maar niet echt koeler worden) is het meer dan inspannend. Binnen de kortst mogelijke tijd zijn we weer eens drijfnat van het zweet. De ervaring is echter te gek en maakt al het ongemak helemaal goed! Zeker op het moment dat je realiseert waar je bent. Ongetwijfeld hebben al miljoenen toeristen dit stukje muur bewandeld, voor ons blijft het uniek en een ‘once in a lifetime experience’.

De wandeling duurt precies lang genoeg. Het mooiste licht is inmiddels verdwenen en we worden wat moe en hongerig. We nemen rond zeven uur afscheid van de muur en lopen richting het dorpje. Dorstig en hongerig stappen we een klein restaurantje in voor een eenvoudige maaltijd, twee ijskoude biertjes en een cola zero. Onze chauffeur wacht geduldig tot we klaar zijn met eten om ons daarna in het donker weer terug te brengen naar Peking. We zijn een enorme ervaring rijker… Wauw!