Ik geloof dat ze Nǐ hǎo! zeggen en volgens mij betekent dat zoiets als goedendag of hallo. Vooralsnog is dat het enige Chinees dat we kennen en laten we eerlijk zijn, veel meer dan dit zal het wel niet worden.

China dus! De keuze voor de vakantie 2026 is gevallen op China. Deze keuze was eigenlijk niet eens zo heel moeilijk. Na Afrika in 2025 is Azië weer aan de beurt. Gezien de vlaggetjes op onze wereldkaart in de keuken hadden we linksaf gekund en zouden we in India uitgekomen zijn. De keuze rechtsaf zou China zijn. India wordt van oudsher door Sandra geboycot dus de enige keuze die dan overblijft is China.

Wat weten we eigenlijk van dit immense land? Bar weinig is eigenlijk het eerlijke antwoord. De Chinese Muur, het terracottaleger, de culturele revolutie en de opstanden op het Plein van de Hemelse Vrede. Oh, en natuurlijk, hoe kan het ook anders de Chinese keuken, met zijn Tjaptoi, Foe Jong Hai en Babi Pangang… (Ja, ik weet het!) De komende dagen reizen we van Peking naar Hongkong en zullen we ongetwijfeld veel gaan leren over het land en zijn keuken.

Terwijl ik dit schrijf is het kwart voor twee lokale tijd geworden en zijn we al zo’n anderhalve dag onderweg. Gisterochtend zijn we om vijf uur opgestaan. ‘We’ zijn in dit geval Sandra en ik. Floor heeft een nachtje overgeslagen en is al, of kan ik beter schrijven, is nog steeds wakker. Dus om nu te zeggen dat we alle drie lekker uitgerust aan de reis gaan beginnen? Nou nee. Op ons gemak zoeken we de laatste spullen bij elkaar die in de koffer moeten om uiteindelijk om kwart voor zeven richting Zaventem (Brussel) te vertrekken. Ons vliegtuig van Hainan Airlines vertrekt om 13:20 uur lokale tijd richting Peking en doet daar ongeveer negen uur over. Daar komt dan nog zes uur tijdsverschil bij. Kortom en voor de snelle rekenaars onder ons, we komen erg vroeg in de ochtend aan in Peking. De reis verloopt eigenlijk helemaal prima maar het slapen wil helaas niet vlotten. Overigens is Hainan Airlines geen hoogvlieger… Het eten en drinken valt behoorlijk tegen en ook de service tijdens de vlucht is niet om over naar huis te schrijven. De combinatie van een korte nachtrust in Eindhoven en weinig slapen in het vliegtuig zorgt ervoor dat we behoorlijk brak en niet fit op onze eindbestemming aankomen.

Het land binnenkomen gaat overigens meer dan eenvoudig. In no time zijn we door de security en de douane heen en staan we in de aankomsthal van Peking Capitol. De enige vertraging die we hebben opgelopen is de zoektocht van Sandra naar haar trui. Tijdens het uitstappen uit het vliegtuig komt San erachter dat ze haar trui vergeten is. Ze loopt tegen de stroom reizigers in terug naar onze stoelen en start tevergeefs een eenmanszoektocht. ‘Tevergeefs’ betekent inderdaad dat ze haar trui niet meer terugvindt. Terwijl San op zoek is naar haar trui staan Floor en ik buiten bij de vliegtuigtrap te wachten. Ondanks het vroege tijdstip is het al behoorlijk warm. Dat belooft nog wat de komende dagen.

Tja, daar sta je dan om half zeven in de ochtend in de lobby van het hotel. Inchecken? Dat gaat natuurlijk never nooit niet lukken. San informeert voor de vorm nog even naar de mogelijkheden. Ze komt terug met de boodschap dat onze kamer op z’n vroegst om twaalf uur klaar zal zijn. Hoe slijten we de tijd tot aan twaalf uur? Eerst maar eens op zoek naar een kop koffie. Het tekort aan slaap en de tijdelijke richtingloosheid zorgen ervoor dat we redelijk chagrijnig zijn. We lopen het hotel uit en gaan op zoek naar iets te eten en te drinken. In de nabije omgeving van het hotel is op dit tijdstip geen koffietentje open en onverrichter zake lopen we terug naar het hotel. San krijgt het voor elkaar om drie gratis (!) koppen koffie te krijgen en daarmee verandert de hele wereld. De koffie zorgt ervoor dat we weer wat optimistischer de wereld inkijken. Terwijl we aan de koffie zitten zoekt San op haar telefoon naar een plek waar we naartoe kunnen. Niet veel later staat een taxi voor het hotel die ons voor weinig naar Qianmen Street brengt waar op dit goddeloze uur nog maar weinig te beleven valt. We wandelen wat door de straat op zoek naar wat te eten. Ik heb de hele ochtend al zin in een kop zoute soep. Op goed geluk lopen we een zaakje binnen en bestellen drie gerechten, twee biertjes en een jus d’orange. Het is 08:15 uur en de aanwezige locals kijken ons een beetje vreemd aan. Door onze reis hebben we even geen notie van tijd en plaats. Wat we wel hebben is honger en dorst. Niet veel later staat onze bestelling op tafel: braised beef with noodles, hot and sour soup en fried rice! Alle drie de gerechten blijken schoten in de roos te zijn waarbij de voorkeur van San en Floor uitgaat naar de noodles en dan met name de bouillon waarin een en ander is klaargemaakt en ik met m’n soeppie! De soep is volgens Floor dusdanig zout dat “ze er een kind van zes mee hadden kunnen omleggen”. Kortom, precies datgene wat we nodig hebben!

Het is inmiddels van warm naar heet gegaan dus we keren terug naar het Dong Fang Hotel. Het plan is om in de hotelbar, die om elf uur opengaat, onder het genot van een drankje te wachten tot onze kamer klaar is. Voor we onze Didi (de Chinese variant van über) instappen even via de 7-Eleven! Even iets lekkers halen voor op de hotelkamer. Het bezoeken van de 7-Eleven is een Aziatische traditie die dus ook in China voortgezet wordt. Bij terugkeer bij ons hotel wacht ons een kleine verrassing: de kamer is klaar! De kamer, gelegen op de veertiende verdieping, is een soort van junior suite en heeft twee kamers, twee toiletten en een flinke badkamer. Na een korte inspectie van de kamer is het tijd om te tukken. Floor is als eerste vertrokken, nog voordat haar hoofd het kussen raakt, is ze al in een soort coma geraakt. San en ik drinken nog eerst even ons biertje op en kunnen ons dan ook toegeven aan onze vermoeidheid.

Na ongeveer drie uur slaap houd ik het voor gezien. Dat geldt overigens ook voor de dames. We besluiten om de hotelbar te bezoeken om wat te drinken. Gewapend met een spelletje (Yathzee) en ons reisdagboek dalen we van de veertiende verdieping af richting bar waar het al gezellig druk is. “Wat brengt de avond?” Nog steeds een beetje moe van de reis vinden we het alle drie prima om het de rest van de dag rustig aan te doen, dat wil zeggen we gaan er alleen nog uit om wat te eten.

We bestellen een Didi en laten ons afzetten bij een felverlicht restaurant, waar op dat moment alleen maar locals aanwezig zijn. Prima! Natuurlijk is de keuze wat te eten al gemaakt. Sterker nog, die keuze is al in Nederland gemaakt: Peking Eend natuurlijk!! De eend wordt aangevuld met springrolls (eveneens gevuld met eend) en wat gebakken rijst. Papa is een blij kind maar was de eend ook zoals verwacht? Nee, niet helemaal. De eend wordt geserveerd in drie schaaltjes. Eén schaaltje met alleen de huid, één schaaltje met alleen vlees en één schaaltje met een soort van combinatie tussen die twee. Daarbij worden hele dunne flensjes geserveerd en een schaaltje met een sausje en in julienne gesneden groenten. De belevenis is natuurlijk geweldig maar qua smaak valt het een beetje tegen. Desondanks kunnen we de eerste ‘must do’ afvinken. Peking Eend eten tussen de locals…