Moving day! Vandaag verruilen we Peking voor Pingyao. Niet voor het eerst deze vakantie is Floor als eerste wakker. Ze is zelfs zo wakker dat haar koffer al is ingepakt en haar kamer helemaal is opgeruimd. Zij is al klaar voor het ontbijt. San en ik zijn daarentegen nog niet zo ver. Hoewel ik al even lig te lezen is half zeven voor mij nog iet helemaal het moment om al uit de veren te komen. Een en ander heeft vooral te maken met het feit dat er geen koffie voorhanden is op onze hotelkamer. Maar ja, als kind al wakker is dan kan ik ook net zo goed opstaan.

Niet veel later zijn we klaar voor het ontbijt. Het ontbijt wordt steeds meer gebalanceerd. Het liefst wil ik gebakken rijst met alles wat daarbij hoort, maar op mijn leeftijd (en het gebrek aan een sportief karakter) is een stevig ontbijt met dito lunch én avondeten wellicht niet zo heel verstandig. Vandaag dus een soepje, een (vieze) halve dumpling en wat stukjes stokbrood. Beide dames eten al verstandig dus zij veranderen niets aan hun dieet. Nog snel een afsluitend bakkie koffie en we zijn klaar voor de reis.

Ken je dat gevoel? Je zit in de auto onderweg naar een nieuwe bestemming, je kijkt achterom en voelt je een beetje wee in de maag. Je voelt je een beetje verdrietig en een gevoel van heimwee maakt zich van je meester… Precies dat gevoel… Nou dat gevoel heb ik, maar ook mij reisgenoten, niet als we Peking verlaten. Peking gaat voor ons niet de boeken in als meest geweldige stad ever. Waarschijnlijk keren we hier nooit meer terug.

Ruim voor het vertrek van de trein komen we aan op een van de treinstations van Peking. Het station valt het beste te omschrijven als klinisch. De wijze van vertrekken kennen we nog van onze Laos en Cambodja reis. Eerst wachten in een grote vertrekhal, vervolgens de ticketcontrole en pas dan naar het perron waar de trein al op ons staat te wachten. Net als in een vliegtuig zijn de stoelen gereserveerd en hebben we dus geen gehannes moet het zoeken naar een plaatsje. De plaatsen zijn prima met meer dan voldoende beenruimte. De stoelen zelf zijn wel wat smal. Aan boord valt weinig te beleven en het enige hoogtepunt van de reis is dat we zien dat de trein de 300 km per uur overschrijdt.

Aangekomen in Pingyao staat de chauffeur die ons naar het Yide hotel moet brengen al klaar. In een klein half uur worden we van het station naar ons hotel gebracht. Ons hotel ligt binnen de stadsmuren en dat maakt de ervaring wel zo uniek. Voor de chauffeur is het nog best wel een dingetje om door de smalle straten van de oude stad te laveren. Onze kamer is klein maar wel heel knus en heeft een eveneens kleine maar prima uitgeruste badkamer. Het hotel is gebouwd tussen 1736 en 1795 en behoorde ooit toe aan een rijke bankiersfamilie. Na de korte inspectie van de kamer is het tijd om het dorpje aan een nader onderzoek te onderwerpen.

Vandaag gaat voor het eerst deze vakantie de groothoek op de camera. Een geschikte lens voor de nauwe straatjes van Pingyao. Tja, wat moeten we de stad denken? Volendam en Valkenburg in het kwadraat dekt denk ik de lading wel een heel eind. Ook hier heel veel verkleedpartijtjes die doen denken aan de klederdrachtfoto’s waar Volendam zo bekend om is. Veel winkels ook die de lokale specialiteit (azijn) verkopen. Gelukkig nog net geen Nutella winkeltjes, maar dat zal ongetwijfeld een kwestie van tijd zijn. We kennen overigens het Chinese equivalent van de Nutella winkel niet, dus wellicht zijn ze er wel maar worden ze door ons gewoonweg niet herkend.

Op goed geluk stappen we een restaurantje in voor een late middag lunch. Uitgebreid eten of een beperkte lunch? We kiezen gezien het tijdstip voor het laatste zodat we vanavond ook nog ‘normaal’ kunnen eten. Wat bij binnenkomst in het restaurantje direct opvalt is dat het servies is ingepakt in een plastic folie. Later begrijp ik dat het eten met stokjes gratis is, maar dat voor het eten met het servies en bestek (dat op een bepaalde manier gereinigd is) een kleine vergoeding wordt gevraagd. Floor kiest vandaag voor een vegetarische (tomaten) noedelsoep. Deze variant heb ik al eerder gezien, maar kan mij niet heel erg bekoren. Geef mij dan maar een Italiaanse minestronesoep, maar die wordt blijkbaar op een ander continent verkocht… San en ik kiezen voor een beproefd concept en kiezen weer eens voor de kipspiezen. Ook hier is de taalbarrière weer enorm. Inmiddels is ons meer dan duidelijk geworden dat voor ons het Engels weliswaar de norm is, voor de Chinezen is dat echter geenszins het geval. Maar ‘who cares?’, uiteindelijk krijgen we ook vandaag gewoon weer wat we hebben besteld.

De enorme toeristische omvang van Pingyao wordt na de lunch pas echt duidelijk. We lopen richting hoofdweg en daar wordt het pas echt druk. Ondanks de drukte vermaken we ons prima en kijken we onze ogen uit, niet alleen naar de winkeltjes maar ook naar alle eveneens toeristische Chinezen.

Qua avondeten valt het voor het eerst deze reis een beetje tegen. De rijst is prima, het buikspek met meidoornbessen is okay, de kip had van De Wok in Veldhoven kunnen zijn en de lokale specialiteit leek op een soort vlees uit blik. Pingyao rundvlees schijnt een wereldberoemde specialiteit te zijn en kent zelfs een beschermde status. Het vlees wordt volgens een eeuwenoud, geheim proces ambachtelijk traag gekookt en gepekeld in een speciaal zoutmengsel met lokaal bronwater. Best veel werk voor de lokale Smac, al is dat laatste vast een belediging… Hadden we nu toch maar gekozen voor de koperen pan met daarin noedels, groenten en vlees. Tja, ook voor ons geldt: onbekend maakt onbemind… Wellicht morgen? Als we klaar zijn met eten en weer naar buiten stappen is het donker geworden in Pingyoa. De straten zijn mooi verlicht. Niet meer hoerige neonreclames die moord en brand schreeuwen, maar met leuke lampionnetjes en uitgelichte gebouwen. Tuurlijk het blijft Volendam, maar het stadje, hoe toeristisch ook, is wel erg leuk om te bezoeken. Nog even een paar plaatjes schieten en we kunnen we terug richting hotel. In onze kamer checken de dames met hun holafly e-sim nog even hun socials, ik pak m’n e-reader er nog even bij voor mijn dagelijkse portie vakantieliteratuur. Voor de zoveelste keer sinds de boekenlijst op het voortgezet onderwijs pak ik De Aanslag van ene Harrie M er bij tot de ogen er de brui aan geven en het tijd geworden is om in slaap te vallen.