We gaan naar huis, het is mooi geweest. Het is heel erg mooi geweest. De tijd die we moeten doden tot aan ons vertrek is aanzienlijk. De eerste deadline verstrijkt om vier uur, dan moeten we onze auto met lege tank ingeleverd hebben bij het autoverhuurbedrijf. Een lege tank blijft lastig, de tank mag immers niet al te leeg zijn. De nieuwe berijders moeten sowieso Windhoek kunnen halen om te kunnen tanken en aan hun avontuur te beginnen. Gelukkig zijn er nog voldoende tankstations onderweg naar de luchthaven.

We besluiten om voordat we naar de luchthaven gaan, te lunchen in Windhoek. We weten uit ervaring waar we naar toe willen. We rijden in een keer en rechtstreeks (uiteraard met behulp van de Garmin) naar Zoopark waar het gezellig druk is. Omdat we langzaam maar zeker allebei genoeg hebben van rood vlees bestellen we een lekker bord pasta. Floor eet zoals gewoonlijk van beide borden hapjes mee. Als onze magen gevuld zijn, blijkt onze benzinetank leeg. We tanken voor een minimum bedrag, kijken nog een keer achterom naar Windhoek en vertrekken richting International Airport Hosea Kutako.

Het laatste stuk op de weg rijd ik in een keer weer rechts. Ben ik onbewust al zo bezig met Nederland? Het inleveren van de auto gebeurt zonder problemen en neemt weinig tijd in beslag. De verhuurder vraagt of alle gehuurde spulletjes nog in tact én aanwezig zijn. We bevestigen dat en krijgen een bewijs van goed gedrag. Ik kijk nog een keer goed naar de achterkant en denk dat ik de bumper wat scheef zie hangen. Zou de bumper dan toch een tik hebben gehad in Moremi? Zeker weten doe ik het niet en als de verhuurder het niet opmerkt dan maak ik geen slapende honden wakker. Hoewel de afstand naar de luchthaven niet zo heel ver is, maar wel verdomd onhandig als je met koffers moet lopen, worden we keurig met een busje voor de ingang afgezet. Het lange wachten kan beginnen. Net als vorige keer maken we onze laatste dollars op aan een knuffel voor Floor en een biertje voor San en mij.

Floor heeft de grootste mazzel en wordt aan een stuk voorgelezen door San en mij. Als we niet lezen gaan onze gedachten terug naar drie weken avontuur. Drie weken Afrika. Drie weken ontzettend genieten van onze auto, de lodges, de safari’s. Maar vooral drie weken genieten van elkaar!

Een ding is zeker, we komen terug!