Ai, Floor is niet helemaal okay de nacht doorgekomen en is bij het ontwaken niet helemaal fris. Gelukkig hebben we geen verplichte excursies, voor zover die überhaupt verplicht zijn. Floor besluit op de kamer te blijven en nog even te tukken terwijl wij verdergaan met het verkennen van de stad.
Uiteraard heeft San de route van vandaag al weer helemaal bepaald. Ik hoef nergens over na te denken en Sandra alleen maar te volgen. De route gaat richting ‘kunstenaarswijk’ oftwel Shuyuanmen Street in het Beilin District. De temperatuur is voor de afwisseling eens een keer heerlijk. Natuurlijk het is nog steeds warm maar de zon verschuilt zich deze ochtend vooral achter de wolken en dat maakt het leven van een reiziger een stuk aangenamer! Het is nog relatief rustig in de stad en ook dat maakt onze ontdekkingstocht heel veel prettiger. Terwijl we op ons gemak door het wijkje slenteren valt mijn oog op een klein pleintje in één van de zijstraten. Even polshoogte nemen… Het blijkt de Guanzhong Academy te zijn. Waar we in het verleden rechtsomkeert hadden gemaakt besluiten we nu om een kijken te nemen op de ‘campus’. Op het terrein moeten we het doen met onze verbeelding en de vertaalapp op de telefoon. Nergens ook maar een woord Engels te ontdekken. Aangekomen op de grote binnenplaats valt ons oog op bomen die versierd zijn met rode linten. Blijkbaar zijn die linten te koop. “Gewoon doen”, zeg ik tegen San. De verkoopster van de linten kijkt wat vreemd op als ze San voor zich ziet bij haar stalletje. Maar ja, handel is handel zal ze gedacht hebben… Als het lint gekocht is en ‘de boodschap’ op een bijbehorend kaartje is geschreven, wordt San door de verkoopster bij de hand genomen en neergezet voor een standbeeld van de oprichter van de school. Ik sta vanaf een veilige afstand toe te kijken hoe San letterlijk bij de hand genomen wordt door een Engelssprekend (chinees) meisje. Ze vraagt beleefd aan San of zij haar wegwijs mag maken in de ceremonie die hoort bij het ophangen van de linten. Het is niet heel erg beleefd om zo’n aanbod te weigeren dus San geeft min of meer gewillig toe. Het spreekt voor zich dat ik nog steeds op gepaste afstand toekijk maar wel dusdanig dat ik voldoende foto’s kan maken. Ik ben trouwens niet de enige, onze verkoopster staat het hele tafereel van San’s ceremonie te filmen. Blijkbaar nog steeds onder de indruk van die Europese vrouw die bij haar een lint heeft gekocht. Het slot van de ceremonie behelst het ophangen van het lint aan een van de bomen op het binnenplaatsje. Laat dat nou net het ding zijn wat we niet willen, dat lint moet immers mee naar Eindhoven! We lopen naar een boom die ietwat uit het zicht ligt en doen net alsof we het lint aan de boom hangen. Niet veel later is het kleinood keurig opgeborgen in de rugzak…
We maken ons rondje door de wijk af en keren vervolgens weer terug richting hotel om te kijken hoe het met Floor is gesteld. Het houdt nog niet over en ze is nog steeds niet superfit maar wel fit genoeg om met ons mee te gaan lunchen. Op slechts een paar minuten wandelen van ons hotel hebben we restaurant Biang Biang gevonden. We bestellen komkommer met gedroogde garnalen, beef met rode pepers en spareribs. Inmiddels zijn we gewend aan de Chinese porties en zijn we wat terughoudend voor wat betreft de bestelde hoeveelheid. De komkommer blijkt een verrassing te zijn. Waar Floor een koud gerecht had verwacht blijkt de komkommer warm te zijn. Ook de garnalen in dit gerecht zijn een regelrechte verrassing. Ze zijn erg chewy maar zitten boordevol met smaak. Alweer zo’n Chinees gerecht waar we gelukkig van worden. Logischerwijs gaan alle drie de borden weer helemaal leeg.
Nadat we Floor teruggebracht hebben naar het hotel doen San en ik nog een rondje stad. Inmiddels is de zon weer gaan schijnen in Xi’an en dat merk je! Op ons gemak lopen we door ons stadsdeel alwaar we ondanks de hitte toch enorm van genieten. Eenmaal terug in het hotel worden de socials en het nieuws weer gecheckt. We lezen over de tropische storm in Shanghai die ervoor zorgt dat honderden vluchten geannuleerd zijn. Voorlopig zijn we daar niet, dus laten we hopen dat we daar op de terugweg niet al te veel last van zullen hebben.
Moeten we toch weer gaan eten… Niet omdat we nu zoveel honger hebben maar wel omdat alles hier gewoon echt lekker is. Floor is inmiddels weer helemaal opgeknapt en samen lopen we richting de “Three Sisters Dumplings”. Omdat we niet al te veel honger hebben kiezen we onze gerechten vanavond met extra veel zorg uit. Jahaa! Hot and Sour soup valt op de menukaart te lezen. “Large bowl”, zegt een van de drie gezusters die beter Engels spreekt dan wie dan ook hier in Xi’an. Mooi, die soep delen we dus, net zoals de fried rice en de gebakken dumplings. Ondanks de ‘geen honger’ lukt het ons toch om de meeste schalen weer helemaal leeg te krijgen. Het nadeel van het eten is dat je nauwelijks kunt stoppen. De keuken van Xi’an is zoveel lekkerder dan de keuken van Pingyao, een verschil van dag en nacht.
Terug bij ons hotel kijken we wederom onze ogen uit naar het schouwspel dat zich afspeelt op het plein voor de Bell Tower. Uiteraard zijn de vloggers, de marktkooplui en de verklede meisjes weer van de partij. Heerlijk…