Roy’s Restcamp (Grootfontein) – Elephant Song campsite (Tsumkwe)

De borrel van gisteravond mist z’n uitwerking niet. Om vier uur ‘s nachts is er geen houden meer aan. Zowel San als ik moeten enorm plassen dus tegen onze zin in moeten we onze tent uit richting ablution block. Kortom: Gedoe! Broek aan, jas aan, schoenen aan en dat allemaal in onze daktent. We kleden ons niet aan omdat we zo preuts zijn maar omdat het zo teringkoud is in de Afrikaanse nacht. Hand in hand lopen we richting toilet met op de achtergrond het onmiskenbare geluid van de Afrikaanse nacht. Terug in de tent heb ik het vooral heel erg koud. Ik kruip tegen San aan die denkt dat het liefde is. Ik weet wel beter, ik heb het gewoon heel erg koud!

Om kwart voor zeven ben ik wel een heel eind klaar met deze nacht en worstel ik mezelf weer uit de tent op het dak van onze auto. Bakkie koffie, pen en dagboek, zitten en schrijven. De dag kan beginnen. Vandaag rijden we naar een van de locaties waar ik tijdens de voorbereiding op deze vakantie het minste naar uitgekeken heb. We gaan naar een of ander living museum van de San. Ongetwijfeld heel interessant allemaal, maar ik heb nu eenmaal niet zo veel met mensen en geënsceneerde toneelstukjes.

Waar we nu precies moeten zijn is niet geheel duidelijk. In het gebied waar we blijkbaar moeten zijn, zijn meerdere living museums (blijkbaar een belangrijke bron van inkomsten voor de lokale bevolking). Er is op onze route een museum op een uur rijden en een museum op veul verder! Gelukkig liggen de campsites in elkaars verlengde en kunnen we de kat uit de boom kijken op de eerste campsite en dan beoordelen of we blijven of verder rijden. We komen al snel tot de conclusie dat het eerste museum niet de plek is die we hebben geboekt. We rijden terug naar de hoofdweg en vervolgen onze route naar de tweede campsite waarvan we stilletjes hopen dat dat wel de goede is.

Veul verder betekent in dit geval ook eindeloos saai. Dat komt voornamelijk door de begroeiing langs de kant van de weg. Deze is hoog waardoor er geen sprake is van mooie uit- en vergezichten. De cruise control gaat aan, de muziek gaat aan en de dames voor en achterin de auto knappen een uiltje. Rond de klok van tweeën rijden we de camping op. Twee mannetjes zijn druk bezig met het op orde brengen van campsite numero 2. Het op orde brengen betekent in dit geval het harken van het zand en het verwijderen van takjes.

Zodra de mannen uitgeharkt zijn en de auto’s op de goede plek staan geparkeerd wordt de keuken ingericht om ons voor te bereiden op de lunch. Terwijl Bart, Floor en ik ons bezig houden met de lunch ontfermt Marloes zich over een ruimte die door moet gaan voor een toilet. De tijd die onze mannetjes hebben besteed aan het harken van de campsite had beter gestoken kunnen worden in het ontsmetten van het toilet. Deze taak neemt Marloes dus op zich en gewapend met een hele zwik aan schoonmaakartikelen verdwijnt ze in de bush. Ze is werkelijk een genie! Het toilet ondergaat een transformatie van jewelste en kan na al haar inspanningen weer echt het predikaat toilet krijgen! Zelfs ik als doorgewinterde openbare toilettenhater durf er een bezoek aan te brengen…

Onderwijl legt het trio kokkies de laatste hand aan het lunchgerecht. Het blijkt een oude vertrouwde te zijn, een opgewaardeerde noodle soup. Veel verse groenten een gekookt eitje en en wat kruiden doen niet vermoeden dat we in de bush zitten. Het is gewoon stil aan tafel, slechts het geluid van tikkend bestek verraadt dat we aan het eten zijn. Na de lunch kunnen we eventjes uitbuiken waarna de volgende taken alweer op ons wachten. Het inrichten van de tenten, het zoeken naar brandhout en natuurlijk de mise en place voor het diner. Floor en ik starten alvast met de voorbereidingen van een simpele doch eerlijke pasta. Het devies luidt: Regelmatig proeven dan kan er niets misgaan. Zelfs een goede scheut rode wijn ontbreekt niet in de pastasaus. Inmiddels heeft Wouter gezorgd voor een knisperend houtvuur, staan alle tenten weer klaar voor de nacht en heeft Bart zich weer gemeld bij de keukenbrigade. De pasta smaakt meer dan prima en met een laatste biertje, wijntje of kop koffie wordt de avond afgesloten. Niet omdat we nu per se naar bed willen maar omdat het brandhout op is. Rond negen uur gaan langzaam de lichten uit. Morgen wacht een lange reisdag en we willen vroeg vertrekken.

Oh ja, zullen jullie denken… Hoe zat het ook al weer met dat living museum? Geen idee. Ik geloof niet dat we met z’n allen heel veel zin hadden in een excursie of een voorstelling. Dus het antwoord op hoe het museum er dan uit heeft gezien dat moeten jullie maar ergens anders lezen.