16 juli, Kopenhagen – Ulvstorp (Jönköping). Vandaag een reisdag: We verlaten Köbenhavn en Denemarken en gaan naar Zweden naar het dorpje Ulvestorp dat gelegen is op een paar kilometer van Jönköping (spreek uit als Juncheuping, of zoiets). Voor de zekerheid heeft San gisteravond voor we gingen slapen de auto maar vooral de accu nog even gecontroleerd. De accu is nog steeds volledig opgeladen en dus kunnen we vandaag zonder problemen en oponthoud vertrekken. Uiteraard heb ik m’n Nescafe’tjes al weer op en ben ik gedoucht en klaar voor vertrek. De dames zijn nog niet helemaal op oorlogssterkte dus het is nog heel even wachten voor we daadwerklijk kunnen vertrekken. We verlaten Kopenhagen via een route recht door het centrum van de stad en zetten koers richting Malmö. Het is grijs en grauw in Denemarken. We hebben gisteren voor wat betreft het weer dus een superdag gehad. Als reisdag is de regen natuurlijk niet zo heel erg. Het geheel wordt er wel een beejte droevig van. Floor, die achterin een soort van overlevingsruimte heeft gebouwd, heeft haar nieuwe Airpods in. Dat betekent dat San en ik vrije keuze hebben voor wat betreft de muziek. Richting Zweden rijdend kan dat maar één ding betekenen: ABBA! Terwijl Abba uit de speakers komt maken we ons op voor het eerste hoogtepunt van deze dag: de Örensundbron. De in het totaal achttien kilometers lange brug die Denemarken en Zweden met elkaar verbindt is indrukwekkend maar blijft natuurlijk gewoon een snelweg. Er zou aan Zweedse zijde ergens een uitkijkpunt moeten zijn om foto’s te maken, maar dit punt is er niet of we missen het. Geen foto’s dus van de brug, wel een flinke rekening voor wat betreft de tol. Hebben we toch nog iets van een herinnering. We kijken nog een keer in de achteruitkijkspiegel en zien de brug in de verte verdwijnen. We zijn vandaag inclusief laden drieënhalf uur onderweg. De eerste stop maken we bij een tankstation kort nadat we Zweden zijn binnengereden. Even het koffietekort aanvullen. San neemt een ‘medium’ kop koffie dat gelijk lijkt te staan aan een liter of twee… Ik houd het op een normale koffie die nog steeds als maatje emmer door het leven gaat. De koffies worden aangevuld met wraps voor de dames en een traditioneel Zweeds worstje voor mij: een prima roadtrip ontbijtje. Het worstje met een klef broodje is als ontbijt niet heel erg vullend, maar de wetenschap dat de wraps toch niet helemaal op gaan, betekent uiteindelijk dat iedereen dus ook ik voldoende gegeten heeft. San is overigens vandaag de chauffeur van dienst, althans van het eerste deel van de reis. Als we voor het eerste keer een reguliere (laad) stop moeten maken en daarmee tevens even de benen strekken wordt gewisseld van chauffeur. Ik mopper en baal een beetje. We rijden alleen maar over snelwegen en zo missen we de leuke meertjes en de rode huisjes die ik zo graag aan de dames had willen laten zien. Het begrip ‘snelwegen vermijden’ kent de Tesla niet. San neemt daarom de functie van navigateur over van de Tesla en zorgt ervoor dat we de snelweg verlaten. De route wordt in een keer een stuk leuker ondanks het feit dat ook hier best wel wat saaie stukken (bijvoorbeeld industrieterreinen) in zitten. Ondertussen bereiden we Floor voor op wat komen gaat en waar we de komende dagen zullen gaan slapen: ons Tiny House. Ze moet zich er maar niet al te veel bij voorstellen. Bij aankomst wacht ons echter een aangename verrassing. Ons huisje is weliswaar klein, maar is superknus, heeft een geweldige inrichting en is van alle gemakken voorzien. Nu we weten hoe ons huisje eruit en ziet én vooral hoe de keuken is uitgerust is het tijd voor nog één autoritje. We gaan naar de lokale supermarkt. Vanavond eten we een simpele salade met wat brood en een lekker stukje vlees.