Na een goede nachtrust worden we alle drie fit wakker. Eerste doel vandaag is natuurlijk kijken of we vandaag wel kunnen pinnen. Direct na het ontbijt lopen we weer terug naar het winkelcentrum. Helaas de geldmachine weigert elke dienst, geen beweging in te krijgen. Wat nu? Een snelle rekensom leert dat we met mijn creditcard en met de pinpas en creditcard van Sandra over voldoende middelen moeten beschikken om de vakantie tot een goed einde te brengen. Vervelend maar het is nu eenmaal niet anders.

Tweede doel is het ophalen van onze vierde reiskameraad: de auto. Keurig op tijd worden we door het verhuurbedrijf opgehaald en naar ‘onze auto’ gebracht. Tja, en als je dan naast zo’n Hilux staat, dan is die best wel groot. De eerste meters vallen niet eens tegen. Ondanks dat de auto zo groot is, het stuur rechts zit en we door een onbekende stad rijden, gaat het rijden redelijk vlot. Zelfs het parkeren bij een nabijgelegen supermarkt levert niet al te veel problemen op. Ons boodschappenlijstje: Water, lunchpakketjes en een paar blikken bier. Da’s zelfs in een land als Namibië geen echte opgave. Zodra de boodschappen zijn gedaan, de auto volgens de wensen van San is ingeladen en iedereen z’n plek in de auto heeft gevonden, zetten we koers richting Rehoboth. De reis van vandaag is relaxed. De afstand die we moeten overbruggen is ongeveer honderd kilometer. Een prima afstand om de auto beter te leren kennen.

Omdat daarvoor geen reden is rijden we zonder omweg en zonder lang te stoppen naar ons resort. Ik heb, en dat zal niet de laatste keer zijn deze vakantie, de eer om het eerste wild te spotten. Een kleine troep bavianen langs de kant van de weg. Omdat we op een voor Namibische begrippen snelweg rijden, wordt niet gestopt. Stoppen doen we pas als we het nationale park in rijden. Ook nu zijn m’n spottersogen weer juist afgesteld: een kudde zebra’s. Omdat het park omheind is kunnen we uit de auto voor een fotomoment. Floor gaat bij mij op de nek en maakt haar eerste foto met haar eigen camera.

Zodra we ingechekt hebben kunnen we doorrijden naar ons appartement. We besluiten om vandaag niets anders meer te doen dan het maken van wat foto’s, wat te lezen, en het doen van wat spelletjes met Floor. De omgeving is prachtig maar wordt zo nu en dan verstoord door vakantiegangers die met dure speedboten over het meer razen. Na een korte inspectie van ons huisje vertrek ik met de camera en een biertje naar buiten. Vogels genoeg om te fotograferen. Hoogtepunt is de Dusky Sunbird die zich te goed doet aan de nectar van een geranium.

Bij het inchecken eerder op de dag heeft Sandra meteen een tafel gereserveerd voor het diner. Omdat het restaurant te ver is om te lopen nemen we onze 4X4. De weg is behoorlijk hobbelig dus we doen het rustig aan. Het geeft ons in ieder geval de tijd om rustig om ons heen te kijken. Dat loont want we zien al snel een struisvogel. Floor is onder de indruk en wil net zoals eerder deze dag een foto maken.

Bij het restaurant aangekomen komen we tot de ontdekking dat ook het resort een zwembad heeft. Floor vindt het uiteraard geweldig en wil direct in het water. We hebben echter geen zwemkleding bij ons. We moeten hemel en aarde bewegen om Floor mee te krijgen naar het restaurant. Direct bij binnenkomst komen we tot de conclusie dat reserveren niet echt nodig was. Slechts een paar tafeltjes zijn bezet. Dit betekent dat we de teugels voor Floor wat kunnen laten vieren. Het duurt namelijk even voor het eten er is. Voor Floor een onmogelijke opgave om zo lang te blijven zitten, dus de rust in het restaurant komt ons prima uit.

Ook Namibië kent nauwelijks schemering. In een mum van tijd is het donker. Echt donker wordt het pas als de stroom uitvalt. Och, we hebben kaarsjes dus het valt allemaal wel mee. Terwijl wij in het donker genieten van onze drankjes wordt ondanks het donker in de keuken gewoon doorgwerkt. Met een zaklamp worden de bonnen gecontroleerd en wordt het volgende stuk vlees in de pan gegooid. Waarschijnlijk niet de eerste keer dat hier de stroom uitvalt…