Bia Hanoi heet het spul. Het is niet de eerste halve liter van vandaag maar wel de lekkerste. Zojuist hebben we onze eerste Vietnamese wandeling voltooid en we genieten nu van een, tenminste dat vinden wij, welverdiend biertje. Terwijl we terugkijken op onze eerste uren in Hanoi en de eerste indrukken verwerken, kunnen we in ieder geval stellen dat het woord ‘brommers’ de lading wel een heel eind dekt. We zijn op vakantie… Vietnam 2012!
Afgelopen vrijdag hebben we onze vakantie feestelijk ingeluid met onze (inmiddels) jaarlijks terugkerende vakantieborrel. We heffen samen met de buren verschillende keren het glas en eten daarbij heerlijke Aziatische hapjes waarbij de loempia’s natuurlijk niet mogen ontbreken. We zijn allebei, hoewel overtuigd van onze keuze om naar Vietnam te gaan, een beetje gespannen. Niet kiezen voor ons geliefde Afrika maar voor Azië. Of zoals ik het op Facebook heb verwoord: Dit jaar geen biltong maar dim sum. Dit jaar geen droogte maar regen. Dit jaar dus geen Afrika maar Azië. We gaan naar Vietnam”.
De reis verloopt super en is eigenlijk een herhaling van zetten als je het vergelijkt met de reis van 2011. Met de auto naar Frankfurt waar we praktisch parkeren aan de gate om vervolgens in een Boeing 777-200 naar onze bestemming te vliegen. Dit jaar is dat dus Hanoi. Zodra we geland zijn en richting douane lopen, merken we direct de vochtige warme deken die ons omarmt en vooralsnog niet meer loslaat.
Door het voorwerk dat San al verricht heeft in Nederland valt de wachttijd bij de douane erg mee. Vijftien minuten later én in bezit van indrukwekkende stempels in ons paspoort, staan we te wachten op onze koffers. Voor de zoveelste keer knuffelen we elkaar en wensen we elkaar een prettige vakantie. Een klein uur later zijn we ingecheckt in ons hotel en ploffen we neer op bed. Moe! Het is Nederlandse tijd half twee ‘s nachts en Vietnamese tijd half zeven in de ochtend. We missen dus heel wat uren slaap. Gelukkig bleek onze kamer bij aankomst al gereed te zijn en konden we nog ontbijten ook!
Na het ontbijt gaan we terug naar de kamer. Even een verloren uurtje slaap inhalen. Een uur is voor Floor eigenlijk niet genoeg maar we willen een eventuele jetlag echter zo snel mogelijk doorbreken. Dat geldt ook voor Floor die dus wakker gemaakt moet worden. Met een hoop gebabbel en een dropje wordt Floor teruggebracht naar het land van de wakkeren. Zodra we opgeknapt zijn kunnen we starten met de eerste stadswandeling. Eenmaal goed op weg worden we daarbij getrakteerd op onze eerste tropische regenbui. We begrijpen al snel dat als de brommers stoppen om poncho’s aan te doen, we moeten maken dat we kunnen schuilen. Gelukkig zijn we nog vlakbij onze hotelbar waar we met een biertje en een glaasje appelsap wachten totdat het droog is. De wandeling is geweldig. Kleine nauwe straatjes vol met brommers zorgen voor een gezellige drukte en nu al een hele hoop positieve indrukken.
Dat de vliegreis en het tijdsverschil nog niet helemaal uit ons systeem is, vertaalt zich in een vermoeidheid waar we alledrie last van hebben. Tijd dus om terug te keren naar ons hotel. Eventjes zijn we de weg kwijt maar het is San die zoals altijd een prima navigator is en die ons heelhuids terug naar ons hotel brengt.
Thuis rusten we even uit en frissen we ons op. De middag maakt inmiddels langzaam plaats voor de avond, tijd dus om te gaan eten. Terug de straten van Hanoi in. De straten waar de brommers onverminderd knetteren en tuteren.
Aan de receptiemedewerker van het hotel vragen we advies voor een goed en authentiek Vietnamees restaurant in de buurt. San krijgt tekst en uitleg hoe naar het restaurant te lopen. Pas nadat we de hulp van twee agenten en tot slot de hulp van ons data-abonnement op de telefoon hebben ingeroepen, wordt het restaurant gevonden. Zodra we besteld hebben valt Floor als een blok in slaap. De dag met al haar indrukken heeft in ieder geval voor haar lang genoeg geduurd. We leggen haar, onder toeziend oog van het bedienend personeel op een geïmproviseerd bed van twee stoelen. Onder het genot van een lekker koud biertje laten we ons de maaltjd prima smaken.
Het is donker als we terug lopen naar ons hotel. Werkelijk overal wordt gegeten en gedronken. Op kleine kooktoestelletjes worden de lekkerste (in ieder geval zo ruikt het) gerechten klaargemaakt. Zonder ons ook maar een moment onveilig te hebben gevoeld bereiken we ons hotel waar we met een heerlijk gevoel en op prima bedden in slaap vallen.
